چند شب پیش نشستم و فیلم ده (۱۰)اثر کیارستمی را نگاه کردم . این فیلم به گونه ای مستند تهیه شده بطوریکه بیننده تا آخر متوجه نمی شود ایا بازیکنان هنر پیشه اند یا شخصیتهای واقعی ؟ در این فیلم افراد دو به دو با هم به صحبت میپر دازند و آزادانه وبی آلایش هر چه در دل دارند می گویند .
راستی اگر قرار بود هر آنچه در فکرمان می گذرد با صدای بلند بیان میشد چه اتفاقی می افتاد؟ بقول نیکان شرمنده! ولی شاید دو اثر داشت : یکی اینکه سعی میکردیم مراقب فکرمان باشیم دیگر اینکه متوجه میشدیم خیلی ها آنطور که به نظر بد می رسند بد نیستند فقط اشکال در این است که ما درکشان نمی کنیم.بعضی اوقات شرایط اجتماعی باعث می شود افراد خود را به گونه ای نشان دهند که ِآنطور نیستند! به عبارتی جامعه از افراد هنر پیشه های حرفه ای میسازد که گاهی تعداد نقش هایشان متعدد ومتفاوت میشود . بعضی اوقات آدم از فرزند،همسرو.... که اورا در نقشهای مختلف می بینند خجالت می کشد واگر منصف با شد از خودش شر منده خواهد شد .
امید وارم هیچ وقت کسی را برای کاری که خودمان در نقش دیگر انجام میدهیم سرزنش نکنیم
خدا را شکر که خدایمان ستار است
