روزنوشتهای سید محمد مجابی

دم دم صبح اسمان خندید 

یک جواهر درون ان لغزید

پهنه دشت زر شد از نورش

بید مجنون کشید گیسویش

مرغکان به خنده شادی

پر کشیدند سوی هر بامی

بعضی وقتها ادم احساس میکنه که تنهای تنهاست .در ان لحظه واقعا ادم کم میاره شاید در ان لحظه این جمله خیلی ارامش بخش وقدرت بخش باشد که: فاذکرونی اذکرکم 

 فراوان مرا ذکر سازید و یاد                 که من هم کنم یادتان ای عباد